BİR İNSAN HAKKI İHLALİ OLARAK YALNIZLIK

İnsan türü dahil çoğu canlının evrimsel gerçekliğinde sosyal bağlar son derece önemlidir. Sosyal bağlar aracılığıyla kolektif bir üretim, yarar ve amaç inşa edilir.karşılıklı sorumluluklar, diğergamcılık ve dayanışma gibi olumlu özellikler birçok canlının evrim süreci içinde kazandığı ve edindiği özelliklerdir. Kropotkin gibi anarşist bilim insanlarından Frans de Waal gibi etolog ve primatologlara kadar birçok bilim insanı ve araştırmacı, insan türünün şiddet içeren ilkel fonksiyonlarının yanında dayanışma içeren pozitif eğilimlerinden de bahsetmişler. 

Son dönemlerde artan teknolojik tahakküm ve benmerkeziyetçi yaşam biçimleri nedeniyle insanlar sosyal bağlarını kaybetmekte, nufus açısından kalabalıklaştıkça da birbirinden soyutlanıp yabancılaşmakta ve yalnızlaşmaktadırlar. Zorunlu yalnızlıktan kaynaklı depresyon, intihar ve cinnet vakaları nedeniyle de birçok ülkede yalnızlıkla mücadele politikaları üretilmektedir. Kapitalistler boş durur mu? Bunu fırsat bilip durumu lehlerine değerlendiriyor, onu kâr kaynağına dönüştürmektedirler. Ki günümüzde kapitalizm dışı diye bir alan, kültür veya insan da kalmamıştır.Kuşatıcılığıyla her yeri fethetmiş ve belirlemiştir.

 İnsanların kalabalıklaştıkça yalnızlaşması, birbiriyle "iletişim" sağladıkça
 bağsızlaşması ve geliştiğini iddia ettikçe hak ve özgürlüklerden mahrum kalması, tarihin bir şakası gibi durmaktadır.

Sahi yalnızlaşmak ve bağsız kalmak da, bir İnsan hakları ihlali sayılmaz mı?